
Soos wat die sperdatum nader kom vir voorleggings oor artikel 25 van die Grondwet, word dit toenemend duideliker dat daar min inligting beskikbaar oor die belangrikste aangeleentheid: wie besit watter grond in Suid-Afrika. Dit word nog meer duidelik dat, in die afwesigheid van ‘n geloofwaardige basislyn wat op bewyse gegrond is, aannames, teen-aannames en narratiewe geskoei op onvolledige inligting, sal heers.
Die parlementêre mosie oor artikel 25 verklaar dat “swart mense minder as 2% van landelike grond besit, en minder as 7% van stedelike grond”. Hierdie bewering is gevolglik deur President Ramaphosa herhaal. Die bewering is gebaseer op die Departement van Landelike Ontwikkeling en Grondhervorming (DLOGH) se Grondoudit wat teen die einde van 2017 gepubliseer is. Die wiskunde was egter baie problematies. Die bevindings is dié van die 3,2 miljoen hektaar stedelike grond, waarvan 722 667 hektaar individueel besit word. Van hierdie totaal besit wit mense 49,5%, Afrikane 30,3%, kleur 7,7%, Indiërs 2%, mede-eienaars 2% en ander 5%. Die EVV het die statistieke aangepas deur die getal hektaar wat in besit van Afrikane is, onder te verdeel in die groot totaal van alle stedelike grond (3.2 miljoen hektaar) en het so tot 7% gekom. Met hierdie selfde berekening sou wit mense “slegs 11%” van stedelike grond besit het. Oor landelike grond gebruik die Staatsoudit statistieke van die Departement van Landbou, Bosbou en Visserye (DLBV) om daarop te wys dat gemeenskaplike grond (die ou tuislande) bestaan uit 16 miljoen hektaar en dat individuele grondbesit van plase en landbouhoewes op 3,5% staan. Dit is duidelik dat bogenoemde stelling – dat swart landelike grondbesit 2% uitmaak – ‘n blatante leuen is.