Miljoene Suid-Afrikaners vier die vertrek van mnr Jacob Zuma, al was dit onder groot druk, aanvanklik met verset, en ‘n finale afskeid op 14 Februarie net voor 23h00. Die nasie het politiek, ekonomies en sosiaal gely tydens sy korrupte en verdelende tyd in sy amp.

Die FW de Klerk Stigting is verheug dat verandering op die horison is en wens die waarnemende president, mnr Cyril Ramaphosa, geluk. Hy het die gewigtige taak om die nalatenskap van sy voorganger ongedaan te maak en Suid-Afrika op ‘n weg na eenheid en vernuwing te plaas.  

Die oormag was besig om die opperhand teen mnr Zuma te kry in die laaste paar dae en ure in die aanloop tot sy bedanking, net twee ure voor ‘n spertyd van middernag wat deur sy kollegas in die ANC aan hom gegee is. Die bekende slagspreuk, “…is hy gestamp, of het hy gespring?” het betrekking. Dit kom toenemend aan die lig dat aktiwiteite agter die skerms daarop wys dat die ANC se NUK ‘n merkwaardige eenheid gevorm het oor die noodsaaklikheid dat Zuma moet gaan. Benewens hierdie ontwikkeling was die moontlikheid van interparty-samewerking betreffende ‘n mosie van wantroue. Dit wys moontlik op ‘n rypwording van die demokratiese projek in Suid-Afrika.

Die Raad van Trustees van die FW de Klerk Stigting ken die FW de Klerk-welwillendheidstoekenning vir 2018 toe aan Gift of the Givers, wie se pogings “aktief ten doel het om brûe te bou tussen mense van verskillende kulture en gelowe, en om welwillendheid, harmonieuse naasbestaan, verdraagsaamheid en wedersydse respek mee te bring …” 

Die Raad het besluit om die Welwillendheidstoekenning toe te ken aan Gift of the Givers – die grootste NRO vir rampreaksie uit Afrika op die Afrika-vasteland – ter erkenning van hul uitsonderlike lewensveranderende, lewensreddende werk. Die organisasie, wat in 1992 gestig is, het vandag 21 katagorieë van projekte, wat gebiede dek soos gesondheid, onderwys, landbou, volhoubaarheid, lewensvaardighede, werkskepping en entrepreneurskap, voedingskemas, sport en kultuur en warmte in die winter.

Dit is vandag vier jaar sedert Suid-Afrika oor die afsterwe van Nelson Rolihlahla Mandela, die eerste President van die demokratiese en nie-rassige Suid-Afrika getreur het. Alhoewel dit ‘n kort tydperk is in die lewe van ‘n land, voel dit baie langer. Hierdie gevoel spruit uit die feit dat oor die afgelope vier jaar, die land byna ‘n leeftyd weg beweeg het van Madiba se Suid-Afrika. Gedurende, en vir ‘n tydperk na sy presidentskap, was Suid-Afrika die land van hoop, versoening, van ‘n aktiewe herstrukturering en ontwikkelingsprogram, en van ‘n staatsdiens met ‘n slagspreuk soos batho pele, die mense eerste.

Selfs in sy geliefde ANC, het talle leiers die vraag gevra oor wat Madiba sou gedink het van die Suid-Afrika van 2017. ‘n Suid-Afrika waar selfs omtrent die mees patriotiese Suid-Afrikaners verlaat het, waar versoening vervang is met rassifisering en onverdraagsaamheid, waar nie eens die mees eenvoudige regeringsprogramme in werking gestel word nie en dienslewering tot stilstand gekom het, waar die slagspreuk van die staatsdiens, met slegs ‘n paar uitsonderings, ke pele, ek eerste is. Daardie selfde leiers het hul eie  vraag beantwoord: Hy sou seergemaak, hartseer en woedend gewees het. Gebrek aan leierskap, korrupsie en staatskaping is ver van die ideale samelewing wat Madiba vir die nasie in die vooruitsig gestel het.