Almal het gewaarsku dat die minister van finansies, Tito Titus Mboweni, nie veel speelruimte sal hê om sy begroting vir die komende jaar in die Parlement voor te stel nie. Hy het nie groot getalle rondgegooi nie, maar hy het beslis ‘n impak gemaak. Hy het nie minder nie as drie keer uit die Ou Testament aangehaal, amper asof hy besef het dat hy bonatuurlike magte vir die werk voorlê nodig sou hê.

Soos met die president se staatsrede, is dit nie voldoende om na die getalle en toewysings en verpligtinge te kyk nie. Daar is min verrassings. As ‘n mens egter tussen die lyne lees, kom ‘n ander prentjie na vore.

Kom ons kyk eerstens na die oënskynlike probleme. Die hernuwing van die SAID is eers genoem, aangesien die invordering van inkomste uiters belangrik is.

Dit is aanloklik om President Cyril Ramaphosa se SONA af te maak as net nog ‘n verkiesings   aan die kiesers net ‘n paar maande voor die algemene verkiesing, wat op 8 Mei gaan plaasvind. ‘n Nadere blik is egter geregverdig, aangesien daar is sekere interessante elemente is wat kan dui op ‘n ander benadering en ‘n sterker klem op die behoefte om dit reg te stel wat die afgelope nege jaar verkeerd gegaan het – ‘n glintser van ‘n post-verkiesing- Ramaphosa.

Hy begin deur die klem te lê op groei, vernuwing, die stryd teen korrupsie en die noodsaaklikheid om die waardes van die Grondwet te bevorder om die behoeftes van armes, werkloses, gemarginaliseerde en ontginning aan te spreek.

Die FW de Klerk Stigting sal sy jaarlikste konferensie op 1 Februarie 2019 toewy aan een van die belangrikste uitdagings wat die nasie die hoof moet bied, naamlik ongelykheid. Verkiesingsjare, methul beloftes en banaliteite, het nie hierdie ernstige saak aangespreek nie.  Die Stigting sal hieraan oorweging skenk, maar ook verder gaan en die belangrike vraag vra: “Wat moet gedoen word?”

Ongelykheid in Suid-Afrika is hoog en het oor die afgelope 24 jaar toenemend gestyg. ‘n Verslag van die Wêreldbank in 2018 het die drieledige uitdaging wat die land in die gesig staar gepas opgesom as “hoë armoede, hoë ongelykheid en hoë werkloosheid”. Alhoewel hierdie uitdagings nie vinnig opgelos word nie, is die feit van die saak dat indien ons as ‘n land nie hierdie diepgewortelde probleem effektief aanspreek nie, ons nie ‘n vreedsame, welvarende en harmonieuse samelewing sal wees nie. Daarbenewens is die strewe na gelykheid een van die basiese mandate in ons Grondwet.