Op 20 November word Universele Kinderdag regoor die wêreld gevier. Hierdie dag word toegewy aan die bevordering van die welsyn van kinders en dui op die aanvaarding van die Verklaring van die Regte van die Kind en die Konvensie oor die Regte van die Kind deur die Verenigde Nasies (VN). In Suid-Afrika word hierdie dag toegewy aan die 19.7 miljoen kinders onder die ouderdom van 18 regoor die land. 

Universele Kinderdag gaan verder as om bloot net die jeug van die wêreld te vier – die doel is om bewusmaking te skep oor die mees kwesbare kinders, wat verskeie vorms van mishandeling, uitbuiting en onderdrukking moes deurmaak. Kinderregte is wêreldwyd verder gevoer deur die Millennium Ontwikkelingsdoelwitte (MOD) en voorts ook deur die doelwitte wat in die Volhoubare Ontwikkelingsdoelwitte (VOD) vir 2015 – 2030 uiteengesit is. 

Die leier van Suid-Afrika se derde grootste politieke party, mnr Julius Malema, bevind homself weereens in stryd met die gereg. Hierdie keer omdat hy na bewering die Wet op Oproerige Byeenkomste geskend het deur na bewering sy ondersteuners aan te moedig om grond te beset. Na bewering het hy in 2014 dit aan ‘n groot groep ondersteuners gesê, en meer onlangs in Junie 2016. Nuusberigte noem voorts sy voorneme om die Konstitusionele Hof te nader om die grondwetlikheid van die Wet op Oproerige Byeenkomste uit te daag. Verskeie politieke kommentators blyk met sy stelling saam te stem, gebaseer op die feit dat die Wet op Oproerige Byeenkomste (die Wet) die Grondwet voorafgaan, aangesien dit in 1956 gepromulgeer is.

Van nader beskou blyk dit egter dat daar niks verdags is met betrekking tot sy bepalings nie. Trouens, indien enige iets, kan die huidige bepalings van die Wet die toets van grondwetlikheid slaag.

Op 11 November 2016 het Megan Dick, kommunikasiebeampte, en die SGR se interne, Kiah Murphy en Sonam Mansingh, die geleentheid gehad om die Welvanpas-watersuiweringswerke in die munisipaliteit Drakenstein, wat binnekort voltooi sal word, te besoek. 

Suid-Afrika se verouderende waterstelselinfrastruktuur, swaar ekonomiese afhanklikheid op landbou, en die uiterste gevolge van klimaatverandering op die omgewing, het dit byna onmoontlik gemaak vir die regering om die reg op water progressief te verwesenlik, soos uitgedruk in artikel 27 in die Grondwet. Baie munisipaliteite is gedwing om waterbeperkings in te stel om te verseker dat die land nie ‘n onomkeerbare waterkrisis beleef nie. Die munisipaliteit Drakenstein in die Paarl was een van die eerste gebiede om beperkings aan die begin van 2016 aan te kondig. Sedertdien het ‘n kombinasie van pogings deur die regering en die gemeenskap, asook ‘n passievolle inset deur kundige ingenieurs, waterverlies in die gebied drasties verminder.

Op 16 September 2016 is die derde konsepwetsontwerp van die hoogs omstrede Wysigingswetsontwerp op Vlugtelinge (die Wetsontwerp) in die Nasionale Vergadering bekendgestel. Die publiek is genooi om geskrewe voorleggings teen 28 Oktober 2016 in te dien. Die Wetsontwerp het ten doel om die Wet op Vlugtelinge 130 van 1998 (die Wet) en die Wysigingswet op Vlugtelinge van 2008 en 2011, waarvan laasgenoemde twee nog geproklameer moet word, te herroep. Die bepalings van die Wetsontwerp sal na sodanige aanvang in werking tree. 

Die Sentrum vir Grondwetlike Regte (SGR) het geskrewe voorleggings aan die Parlement gerig aangesien hierdie Wetsontwerp ‘n kwesbare en klaarblyklik baie groot groep mense raak wat aan potensiële misbruik in die asielstelsel onderwerp kan word. ‘n Verslag deur die UNHCR in Junie 2016 raam dat die getal asielsoekers in Suid-Afrika op 1 096 063 mense te staan kom. Die organisasie Africa Check het hierdie syfers ondersoek en bevind dat die hangende sake soos deur die UNHCR aangevoer is, nie so hoog is nie, maar dat Suid-Afrika egter oor die tweede grootste agterstand van onafgehandelde asielsake in die wêreld beskik.

Hoe aanvaar ‘n nasie die verlede? Is daar ‘n regte manier om die verlede te onthou? Hoe kan ‘n multikulturele samelewing ‘n gemeenskaplike identiteit ter wille van maatskaplike samehorigheid smee? Dít was die herhalende temas die afgelope week tydens ‘n studietoer na Berlyn, Duitsland, en die omliggende gebiede. Saam met ‘n mengelmoes van besigheid, die regering, akademici en die burgerlike samelewing, het ek aan die studietoer deelgeneem, wat mildelik finansier is deur die Konrad Adenauer-stigting. Duitsland, met sy belaaide en dikwels omstrede geskiedenis van die 20ste eeu onder die Nasionale Sosialiste, asook die kommunistiese diktatorskap in die voormalige Duitse Demokratiese Republiek (DDR), het as die perfekte agtergrond gedien om die Suid-Afrikaanse ervaring te oorweeg.