Soos stede uitbrei en die vraag na behuising toeneem, word regerings toenemend onder druk geplaas om veilige, bekostigbare en voldoende behuising te voorsien. Hierdie artikel vergelyk Suid-Afrika se regtegebaseerde benadering tot behuising, gegrond op grondwetlike beskerming en menswaardigheid, met Turkye se ontwikkelingsgedrewe model wat op grootskaalse behuisingslewering en stedelike vernuwing fokus. Deur beide stelsels te ondersoek, belig dit belangrike lesse vir die aanspreek van stedelike behuisingsuitdagings, terwyl ’n balans gehandhaaf word tussen doeltreffende lewering en die beskerming van fundamentele regte.